Komeet

De gedoofde ster
Uitgeblust en dof
Dwalend door het heelal
Met een staart van stenen
Gecreëerd uit zijn eigen verleden
Kwam neer in Afrika

Hij straalde ooit
In Avilla
In Luik
En het Vlaamse land
iedereen wist
Hoe hij eindigen zou

Zijn namen waren oneindig
Ze noemde hem de nieuwe kannibaal
Ze noemde hem god
Hij was de verlosser
Brenger van voorspoed
Door zijn sterrengloed

maar hij ging te snel
Als een icarus ging hij te hoog
Zijn gloed verdween
Zijn geliefde verdween
De ster kwam te dicht bij de zon
Iedereen wist dat dit niet kon

Nu is hij neergekomen
En weet iedereen waar hij was
Toen hij de knal hoorde
van de gevallen ster
Ver weg en alleen
Nu hoort men pas zijn geween

Hotel Zeezicht

Denkend aan Venlo
Zie ik Zeezicht
Hotel aan golven van gras
Het Wilhelmina park genaamd

Maar de zee is verdwenen
verzwolgen door beton en glas
Zeezicht is niet meer
net als het venlo
van mijn herinneringen
Ik wou dat de heimwee ooit genas

Denkend aan Venlo
Zie ik zeezicht
Hotel in het midden van de stad
Waar geen zee ooit lag